Het Droste effect

9 nov 2005, 17:36

Stel je even voor:
Er is een meisje van 25 jaar oud. Ze experimenteert wat op het internet. Ze ontdekt Hyves en de mogelijkheid om een weblog bij te houden.
Omdat ze de overtrokken ambitie heeft om later daadwerkelijk op te vallen in de maatschappij, maakt zij mensen deelgenoot van haar persoonlijk lief en leed. Dat is namelijk goed voor de ervaring…
Op een dag schrijft zij een verhaal over een jongen die zij leuk vindt. Ze houdt het anoniem en geeft een humoristische doch licht verdraaide schets van de werkelijkheid. Dat doen schrijvers namelijk. Vindt zij.
Desbetreffende jongeman leest haar weblog en kletst er over met haar. Het jonge meisje trekt een pokerface, omdat dat een van haar verborgen talenten is (echt wel) en besluit de zaak daarbij te laten rusten. Maar dan spreekt de jongeman haar er nogmaals op aan.
En dan?

Het voorgaande klinkt waarschijnlijk als een scenario voor een slechte film die zich in een Amerikaanse stad afspeelt en dan het liefst met Meg Ryan in de hoofdrol.
Dit is echter de korte inleiding van de situatie waar ik mij afgelopen weekend op onhandige wijze in gemanoeuvreerd had.

In een drukke locatie met veel rook, drank en herrie was ik in gesprek met mijn project op afstand. Ik (verstandig en vooruitdenkend) besloot dat ik wel wat over zijn exen wil weten, hij gaf braaf antwoord, de welbekende wedervraag volgde: "Hoe zit dat dan met jou?" Ik gaf eveneens netjes repliek. Het gesprek ging fijn over vroeger en we hielden het lekker vaag.

Maar toen: "Hoe zit het nu met jou dan, jij bent toch verliefd op iemand?" Paniek. Trekje van de sigaret. "Nee, ik ben niet verliefd hoor, ik vind hem gewoon leuk." "O, maar in je weblog schreef je over een jongen waar…"
Dit is het moment dat ik hem niet meer kon verstaan omdat er zestig alarmbellen begonnen te rinkelen in mijn hoofd.

In mijn leven zijn er namelijk twee dingen die ik onprettig vind:
Liegen, en de waarheid vertellen.
En dan kom je voor een moeilijk besluit te staan.

Het grote probleem is dat je juist niet wordt opgeslokt door de aarde zoals je verwacht, of hoopt. Het dramatische gevoel is er, maar de werkelijke situatie draagt niets bij aan de totale vernietiging van je zelf. Echt helemaal niets. Terwijl dat zo goed van pas zou komen.
Dieren die in het nauw gedreven zijn kunnen hun eigen poten eraf knagen. Als de keuze aan mij was geweest…
Hoe diep ik ook inhaleerde, op dat moment zat er bij lange na niet genoeg nicotine meer in mijn sigaret… Het filter rookte ook niet lekker mee, hoe hard ik ook zoog en bovendien, een peuk gedrenkt in pure cyanide had nog niet voldoende aan mijn wensen tegemoet kunnen komen.

Ik overwoog enkele minuten of ik de smoes kon gebruiken dat mijn opa was overleden en of ik eerder naar huis mocht. Helaas werkt dat alleen op de middelbare school en dan slechts twee keer. Als je geluk hebt.
Daar stond ik dus, geconcentreerd moeilijke blikken om me heen werpend. Vioolmuziek zwol aan, het slagwerk werd steeds luider en eigenlijk werd ik een beetje misselijk. "Tja, dat verhaal ging eigenlijk over jou." Dit was het moment dat ik mijn sigaret trillend uit mijn handen liet vallen. Stilte. "O, en nu?" "Weet ik veel."

Wat ik vergeet te vermelden is dat ik hem vooraf had laten zweren dat hij normaal tegen me moest doen nadat ik gezegd had wat ik wilde zeggen. Een moeilijke belofte om je aan te houden wanneer er een wicht met paniekerige gebaren en schrik in de ogen je zit aan te staren. Maar het lukte hem.
"Misschien moeten we maar een keer afspreken." "Ja, leuk." Grimas. "Iets drinken?" "Heel graag! Man, ik kan niet geloven dat ik dat gezegd heb. Dat doe ik echt nooit.." Grom, frons. "Je hoeft niet uit medelijden met me uit hoor." Dit was het punt dat ik begon te schuimbekken en besloot mijn kop verder dicht te houden.

Nou mag ik de boel natuurlijk niet helemaal overdrijven. Ik lijd niet aan hondsdolheid en ik keek überhaupt meer naar de grond dan naar hem, dus zoveel paniek zal er ook weer niet zichtbaar zijn geweest. Bovendien hebben we hier zelfs door afgesproken en een hele leuke avond gehad.
Maar het is natuurlijk allemaal bedoeld om te verduidelijken wat voor een kutgevoel eerlijkheid oplevert. Eerlijk duurt het langst, zelfs zo ellendig lang, dat je denkt dat je vanzelf zal gaan ontbinden als je nog een minuut langer in die heerlijke, eerlijke situatie vastzit. Maar hierbij draag ik het aan als een interessant experiment om ogenblikkelijk (en in dit geval positief) resultaat te boeken.

Net als jullie ben ik natuurlijk razend benieuwd hoe dit gaat aflopen.
Maar dat is een ander verhaal voor een andere keer…