Linke handen

14 nov 2005, 12:37

Vandaag word ik keihard geconfronteerd met mijn vrouwelijkheid. In de slechtste vorm.
Het is niet de vorm waarbij ik gratis drankjes in een kroeg aftroggel bij mannen die mijn vader hadden kunnen zijn. Het is evenmin de vorm waarbij ik door rood rijd maar door mijn zwoele stem met brede glimlach met een waarschuwing van de agent wegkom.
Het is de vorm waarbij ik niet kan klussen!

Toen ik nog een klein meisje was, zat ik op een school waar we heel veel met onze handen moesten doen. Niet alleen van de leraar Duits (al heb ik daar persoonlijk geen ervaring mee gelukkig), maar ook tijdens handarbeid.
Ik heb er niets geleerd, behalve hoe het voelt om te falen…

Alles heb ik braaf uitgevoerd: houtverbindingen gemaakt, bewegend speelgoed ontworpen, schaap gebreid, blokfluit gemaakt, blokfluitzak gebreid, weefgetouw gebruikt, kruk getimmerd, lamp gesoldeerd en schelp gebeitst.
Het mocht niet baten, de handelingen zaten in mijn hoofd, maar konden niet door mijn lichaam uitgevoerd worden. Laat ik dit gevoel fysieke dyslexie noemen.
Mijn houtverbindingen vielen uit elkaar, mijn speelgoed bewoog half, mijn schaap was 2x zo dik als de andere schapen, mijn blokfluit is door mijn leraar afgemaakt, blokfluitzak heb ik eigenlijk niet gebreid (ik was toen ziek), het weven lukte op zich wel, maar toch, de kruk was scheef en is door mijn ouders bij het oud vuil gezet, lamp heb ik nog, maar brandt niet en mijn schelp ziet er nog steeds uit als wat het eigenlijk was: een vierkant blok hout.
Kortom: ik ben niet zo handig.

Nou mag ik dat natuurlijk geen vrouwelijkheid noemen, dat is helemaal niet correct voor deze tijd. Maar toch noem ik het zo. Mijn vader was namelijk nooit teleurgesteld dat ik niet kon timmeren, hij was teleurgesteld als mijn wiskundig inzicht niet adequaat bleek te zijn.
Als ik slecht voetbalde werd ik niet op desbetreffende sport gezet, nee, dan moest ik gaan turnen.
Op die manier is mijn vrouwelijkheid op verkapte wijze naar voren gebracht. Dit heeft me alsnog niet kunnen weerhouden van potjes poker en voetballen in de pauze, maar het heeft mijn talent voor bovenstaande zaken en klussen zeker niet gestimuleerd. Wat ons weer in de tegenwoordige tijd brengt.

Ik ga verhuizen en dit is de eerste keer dat ik verhuis naar een woning waar niet eens een lamp hangt. Als mensen me vragen of ik de plint ook een andere kleur wil geven zal ik ongetwijfeld vragen wat dat is en of er ook een trap voor nodig is. Als ik de vloer wil lakken weet ik niet of ik een behandelde of onbehandelde ondergrond heb.
Wat ik nu ervaar is lichte paniek: zonder hulp van mijn vrienden zal ik veroordeeld zijn tot kaarslicht ‘s avonds en zal ik water warm moeten maken op een houtvuur in de tuin tot dat het gas is aangesloten.

Hierbij bied ik een ruil aan: ik kan koken, banden plakken, varen en protestborden maken. Iedereen die mijn hand de komende weken vasthoudt mag uit bovengenoemde vaardigheden een tegenprestatie kiezen als zij voor mij een lamp aansluiten.
En dan zweer ik, dat ik nu echt op zoek ga naar die kluscursus voor dummies!