Ohne Zähnen

21 nov 2005, 13:21

Vandaag wil ik het even hebben over de man met het leukste beroep van Nederland.
De TandArts.
Door deze lieve man enkele jaren te hebben verwaarloosd (ik geef het toe, ik ben een schijtbak en boren met te weinig verdoving is een slechte manier om me op de koffie te krijgen) heb ik nu het geluk dat ik het komende jaar minstens vijf maal op die lekkere leren stoel plaats zal mogen nemen.

Samengevat: mijn gebit brokkelt af terwijl ik dit schrijf.
Toen ik ophield met naar De TandArts te durven, had ik dit verval oogluikend toe willen staan, ware het niet dat mijn onderbewustzijn in mijn slaap vrolijk aan de haal ging met Freudiaanse dromen over seks, drugs en het gebit (of in dit geval het ontbreken ervan).

Alle clichés passeerden de nachtelijke revue en iedere ochtend werd ik wakker met een vleugje schuldgevoel, een snufje angst en bovenal de vraag: ‘wat zou je vader hiervan zeggen?’
Bovendien bleef mijn kauwgom verontrustend vaak haken aan mijn linker kies. Stille hint? Mwah, ik kon het gaatje ook prima in de spiegel zien als ik mijn best deed.
Na langdurig beraad werd ik schoorvoetend door vrienden voorgesteld aan de liefste TandArts van Amsterdam.

Hoe aardig hij ook mag zijn: ik ben ervan overtuigd dat sommige mensen niet voor niets een uitlaatklep selecteren waarbij ze de potentie hebben om anderen op gruwelijke wijze pijn te doen. Waar de een voor het huwelijk kiest, wordt de ander TandArts.
Het zijn ook zeer goede gesprekspartners, ietwat beter in praten dan in luisteren, maar gelukkig helder genoeg van geest om niet de verkeerde dingen te zeggen.

Zoals bij het intakegesprek:

"Even kijken, hadden we al een vervolgafspraak gemaakt?"
"Nee."
"Eens zien, dat gaat om tien gaatjes."
"Tien?"
"O, was ik dat vergeten te zeggen?"
"Tien?!?"
"Wat gek, meestal zeg ik dat wel van tevoren. Maar goed."

Of met de boor in de hand:

"Goh ja, welke tand was het ook al weer?"

En na afloop:

"Sowwy, kwaat eew beeje onduielijk, bew vewloof." *
"Ja, die verdoving werkt wel uit hoor. Nou ja, je hebt een aantal mensen daar gebeurt het niet bij."
"Wuh?"
"Ja, dan gaat de verdoving niet helemaal weg."
"Nieuw hejeaal?"
"Ja, dan blijft er een stukje verdoofd."
"Maw ow hoewan man?"
"Ja, dat is dus de vraag. Maar dat komt bijna nooit voor hoor. Fijn trouwens dat het zo goed gaat. Met die TandArtsVrees van je hadden we werkelijk verwacht dat je een veel lastigere patiënt zou zijn…"

Hierna strompel ik met pijn in mijn kaak de martelkamer uit.

Vanmiddag mag ik weer terug, op bezoek bij de mondhygiëniste, een vrouw die het leuk vindt om scherpe haken tot bloedens toe in je tandvlees te duwen om daarmee mensen te stimuleren vaker te stoken. Wat wel werkt. Is angst dan toch een groter stimulans dan woede? En zoals ze zeggen, pijn is verslavend. Op naar de volgende sessie!

Tough love, baby! Tough love.

* Sorry, ik praat een beetje onduidelijk, ben verdoofd