Het lief van de dronkaard

17 mrt 2007, 04:20

Uit den ouden doosch…

Ze had ogen als rode rozen,
want ze waren bloeddoorschoten.

Ze had het lichaam van een bloem
die net iets teveel was begoten.

Haar stem was scherp en sneed door glas.
Waarna het dus gebroken was…

Echter, die dronkaard hield van haar.
Dit was als de dag zo klaar.

Bij haar kreeg hij een lach op zijn mond
ter grootte van ‘t zuidelijk halfrond.

Dit klinkt als onzin en gezever,
maar hij zag haar dan ook twee keer.

Ja, hij riep altijd: "Ik ben zo blij!
‘t is tweemaal zoveel liefde voor mij!"