Lees voor gebruik de bijsluiter…

8 sep, 13:32

Zoals de meesten van mijn vrienden weten gebruik ik nooit drugs, vroeger heb ik weleens geblowd, en dat zal ik nu nog heel af en toe doen maar aangezien de eerste keer "Purple Haze" al een belachelijke hallucinatie teweeg bracht zal ik harddrugs e.d. waarschijnlijk nooit aanraken. Met uitzondering van drie producten die niet bijster veel in nachtclubs voorkomen.

Ooit kreeg ik slaappillen voorgeschreven wegens een huidprobleem waar ik dagen achter elkaar niet van had geslapen. In plaats van weg te dommelen werd ik loom en veranderde mijn hele wereld in een slow motion omgeving. Langzaam tilde ik mijn arm op en liet hem zakken en tilde hem op en liet hem zakken. Als een astronaut begaf ik mij traag op weg naar het toilet, linkerbeen-rechterbeen-linkerbeen-rechterbeen-hand
-naar-deurklink-deurklink-induwen-draaien-deurdicht-slot-broekuit-zitten-plassen… en terug naar start. Na twee uur was deze fascinerende ervaring afgelopen en was ik vergeten in slaap te vallen.

In Vietnam zat ik met enkele vrienden in een bus toen er een dronken Ier binnenliep. De personificatie van een slechte grap bood iedereen een biertje aan, die we beleefd afsloegen, plofte in een stoel en riep: "Who’s interested in some valium?" Tjee, die man trok volle zalen. Wij strekten allen onze handen uit en binnen tien minuten was ik in het gelukzalige zwart opgelost. Ergens midden in de nacht hoorden we polyfoon gegil: "Ohmygodit’saratwhatisitwhatsthatsmellititshereaghifeltitmakethebusstop!" Het licht was uit en mijn reisgenoten en ik luisterden verdwaasd in het donker naar alle gestommel en paniek. Na tien minuten besloot ik naar voren te lopen en de buschauffeur te verzoeken het licht aan te doen. Alle vier waren we best nieuwsgierig waar alle commotie om ging, al konden we ons verder echt niet druk maken erover. Uiteindelijk bleek er een slang losgeraakt in de bus, uit een tas met een heleboel andere slangen. Dit verklaarde meteen de rotte, zurige geur die af en toe mijn neus in dreef. Alle toeristen waren kwaad en de zak verdween buiten in de greppel, af en toe een kwartslag draaiend wegens de inhoud. Ik ging weer zitten, "Wat was er nou?" vroeg Maarten, "Slangen." antwoordde ik, Maarten mompelde wat van "Oh." viel weer in slaap en ik volgde zijn voorbeeld. Pas de volgende dag realiseerden wij ons hoe geweldig onverschillig dit spul ons gemaakt had.

Tot slot lig ik momenteel in de wurggreep van een afgrijselijke keelpijn op bed. Gisteren besloot ik vol optimisme aan het werk te gaan en smeet er een Nurofen 400 liquid capsule van buitenlandse origine in (VS, UK, ik kan het me niet meer herinneren). Van Nurofen 400 ga ik blijkbaar ijlen. Als een gebroken plaat vroeg ik klanten tot 5 maal toe naar hun postcode. Wanneer collega Bob een vraag van mij beantwoordde kon ik me meerdere malen niet meer herinneren wat ik dan gevraagd had. Bovendien werd ik ontzettend slaperig. Om 14:00u werd ik al weer naar huis gestuurd en om 16:00 werd ik dankzij mijn tweede capsule ondergedompeld in een warm bad van slaap. Bovendien voelde ik me op de momenten dat ik even wakker werd bijzonder blij. Zelfs het knagende (of soms alomvattende) gevoel van recentelijk gedumpt zijn werd helemaal verlicht. Het maakte allemaal niet uit en vooral vroeg ik me af hoe ik me ervoor wel druk om had gemaakt. En anders kon ik altijd de giraf nog een keer paars verven. Toch? En dat van zo een simpel pilletje.
Dit geeft me verder de indruk dat ik sowieso maar niet teveel aan andere verdovende middelen moet denken, maar het is wel een goedkope rit.

Doorhalen op koffie en alcohol, trippen op aspirientjes. Wat een leven.