Rook in vrede.

Eindelijk weet ik waar mijn eerste vriendje toe diende.

Neem een willekeurige lentedag in 1998. Mijn verkering zei: "We hebben een nieuw café ontdekt, laten we daar vanavond met iedereen wat gaan drinken." Wij allen destijds nog aspirerende kunstenaars en schrijvers verzamelden ons daar om te pochen over de toekomst en te spelen met tweedehands Transformers.

En zo begon een lange relatie. Niet met mijn vriendje, dat ging met een jaar uit, maar wel met mijn stamkroeg. Festina Lente.
Ik heb de kat zien opgroeien, de barman steeds heser horen worden en B. -onderhand met een boek én een bundel op zijn kerfstok- zijn eerste gedichten horen voordragen. En de vrienden van toen, die zie ik nog steeds.

Vandaag lees ik in het Parool dat de Enige en Universele Rokerskerk van God certificaten verstrekt aan horecagelegenheden voor… jawel, Religieus Roken.
En welk café is daar als één van de eersten voor gecertificeerd?

Goed. U begrijpt me wel. En jullie ook.

One Comment

  1. 5/28/2008

    Is dat zo ja?
    Dat zou fijn zijn!

Comments are closed.