Waar een Willy is, is een weg.

Op de eerste dag dat het weer dooide had ik een rendez-vous met een goede vriend die ’s avonds naar Frankrijk zou terugkeren. Ik dronk een prosecco, J. een speciaal biertje. We keuvelden. J. had op weg naar
het station iets gekocht waar hij zich stiekem een beetje voor schaamde en overhandigde
mij een Mysterieus Pakket. Een opgerolde plastic zak met daarin een koker. Ik
kneep erin, schudde er wat mee, wierp een wantrouwende blik zijn kant op en opende de tas.

En plein publique trok ik een grote verpakking Clone your
own Willy!
tevoorschijn. Nu zag ik pas dat het zakje van de Gays and gadgets afkomstig was.

Do-It-Yourself Vibrating Dildo Kit, Rubber Material.  Just add water.

“Je gaat je eigen lul in rubber gieten….”

“Inderdaad, ik was aanvankelijk enigszins teleurgesteld want de hele winkel catert naar mijn
idee alleen voor lesbische vrouwen, maar ik kon deze niet laten liggen.” Ik keek
naar het prijskaartje. Veertig euro. “Je hebt veertig euro betaald voor iets wat je al hebt?”

“Ja, maar ik heb nog nooit de onderkant van mijn geslacht gezien.”

Ik overwoog het een moment. Oh, die onderkant. Dat is lastig inderdaad. Visioenen van mijn
oude handarbeidlessen dansten door mijn hoofd. Al had ik een snikkel, ik zou ‘m
verdomd slecht na kunnen maken. Het oogt als monnikenwerk. Mits bijgestaan door
een koorknaapje. 


Welk een creatieve wending zou het seksleven hier mee nemen. Ik stelde me voor hoe zijn
vriendin M. geconcentreerd, tong uit mond en gewapend met spatel, de vloeibare
rubber strak zou strijken. En  J. die liggend op bed aanwijzingen gaf, zijn hoofd 45 graden gebogen om de boel mee te kunnen pikken. Hierna zouden ze samen de kookwekker instellen en TV kijken
terwijl het zaakje stond te drogen. En dan?

Ik verzocht J. om het product na voltooiing een parmantige plek boven op de piano te geven.
Wanneer er bezoek was, zou zijn alternatieve presse-papier, dat dan uiteraard naast de buste van Bach stond te pronken, aangehaald worden
om het ijs te breken. 

“Je moet je niet vergissen in de filosofische aspecten van een zelfgemaakte dildo.”
Verwachtingsvol keek ik hem aan. “Wat betekent het als ik een replica van mijn eigen piemel in mijn aars steek?”

Ik knikte beleefd, onderdrukte een grimas. Mijn inbeeldingsvermogen werd keihard
afgeswaffeld. Tijd om van onderwerp te veranderen. Ik vertelde dat R. best met
me wilde trouwen, mits ik de belofte van de mariachi band kon waarmaken en onze
gasten uitsluitend als Elvis verkleed verschenen. Inclusief de ambtenaar. Ik vond
het haalbaar. 

“Dit kado zou het uitstekend doen op bruiloften. De potentie die het biedt. Als ik het geld had
zou ik het aan al mijn vrienden geven.”

“Bruiloften?”

“Alle gasten gieten hun penis in rubber en dan moeten hun partners de juiste eruit kiezen.”

Opeens vond ik het jammer dat ik geen jongens op mijn vrijgezellenfeestje mocht uitnodigen.

 

Clone your own Willy is het absolute tegenovergestelde van een gat in de markt. Ergens ter wereld lopen er twee gasten rond, die deze idioterie hebben ontworpen. Een van de twee zei: “Dat koopt toch niemand.” En de ander zei: “Jawel, er is altijd wel een of andere mafketel voor te strikken!”

 

En ik heb de eer om die een of andere mafketel persoonlijk te kennen.

 

One Comment

  1. Rigo Reus
    1/15/2009

    Hoe hij heette, dat weet ik niet meer, maar die klasgenoot dus uit mijn middelbare schooltijd, die had tijdens een paar uur handvaardigheid, z’n eigen l*l plus aanhangend zakje gekleid. In opgewonden toestand. Het sculptuur dus, niet de klasgenoot. En de docent deed of tie het het gewoon vond: de sculptuur stond in ieder geval gewoon in de rekken tussen de andere creaties. Vreemd vonden wij, de medeleerlingen, het ook niet: het menseljk lichaam is al eeuwen en eeuwen het onderwerp voor kunstenaars.

Comments are closed.